Is de wereld een angstwekkende rollercoaster geworden ?

Is de wereld een angstwekkende rollercoaster geworden ?

Een brede kijk op het risicolandschap: “Business as usual” of is de wereld een angstwekkende rollercoaster geworden?

April 25, 2018 -> 03 september 2018

Kloppen deze uitspraken ? Voor beiden zijn argumenten te vinden. Enerzijds verandert de wereld aan een schrikbarend tempo, anderzijds blijven de uitdagingen dezelfde. De mens streeft naar welzijn, zelfontplooiing en een minimum aan welvaart. Hij is hiervoor tot grote offers bereid, denk aan de bootvluchtelingen vanuit Noord-Afrika en de vluchtingenstroom uit Venezuela.

We bespreken kort de volgende topics: politiek, economie, ecologie/milieu, transport, religie, cultuur, onderwijs, risico’s en de beheersing ervan.

We leven in een geglobaliseerde, postkoloniale wereld. Onbetwistbaar verplaatst zich het politieke en economische zwaartepunt van de wereld van Europa, het avondland naar het Oosten. Heeft Spengler met zijn “Untergang des Abendlandes” gelijk ? Alleen al omwille van hun explosief demografisch overwicht, de snel verbeterende scholingsgraad en opleiding eisen landen zoals China en India hun plaats politiek, militair en economisch in de wereld op. De uitdagingen voor deze regio’s zijn gigantisch en in functie van hun eigen cultuur en geschiedenis zoeken ze naar oplossingen om hieraan te beantwoorden. Het gaat om staten die geen Westers democratisch model of waardenpatroon hanteren. Xi Jinping (64) is aangesteld tot leider voor het leven. Rusland zit tussen West en Oost, drijft economisch vnl. op olie en gas en probeert haar machtspositie als wereldspeler te handhaven. Poetin (65) is met een overtuigend stemmenoverwicht verkozen voor een volgende ambtstermijn van 6 jaar en er is geen opvolging in zicht.

Het Westen daarentegen heeft andere uitdagingen: de snelle vergrijzing, een stabiele zelfs krimpende bevolking met relatief weinig jeugd, de massale integratie van immigranten, het tot stand komen van een gelaïciseerde, multiculturele samenleving, het herdenken van de doelstellingen van het onderwijs, tewerkstelling: werkloosheid van laagopgeleiden, het zoeken van de “juiste” profielen, het aan het werk houden van de “ouderen”, de verlenging van de pensioenleeftijd, aanvaardbare pensioenen aan een haalbare kostprijs, mobiliteit en infrastructuur, milieu, de prijs van gezondheidszorg, woon en werk verkeer, een gezond evenwicht tussen privé en werk, enz.

De economie is uit het diepe dal van 2008 aan het kruipen, de lage intrest verhindert echter een “gezond” inflatieniveau. Alles is wereldwijd verbonden. Europa en Noord-Amerika zijn geëvolueerd tot leveranciers van “diensten » en de industrie is gebaseerd op spitstechnologie en R&D maar wordt in hoog tempo gekopieerd en ingehaald door de rijzende landen van het Oosten. Japan is al lang geen fabrikant meer, deze functie is al jaren overgenomen door buurlanden zoals de Filippijnen, Maleisië, China en Zuid-Korea. Ook Japan heeft te kampen de problemen van een versnelde vergrijzing.

Het enige continent dat ondanks haar gigantische grondstoffenrijkdom wat achterblijft, is Afrika. Dat heeft o.a. te maken met oorlog, politieke instabiliteit, etnische spanningen en corruptie zoals Libië, Somalië, Soedan, Centraal -Afrika. Waar het Westen geplaagd wordt door een postkoloniaal syndroom, neemt China als economische kolonisator gezwind haar plaats in.

De grote economische ruimtes zoals Noord-Amerika en de EU bewijzen hoe dan ook hun voordelen : vrij verkeer van handel, diensten, en personen, gelijklopende transnationale wetgeving. Voor de VSA door een grote eenheid van taal en cultuur relatief gemakkelijk realiseerbaar, voor Europa met een lappendeken van culturen en talen, een gigantische realisatie en dit hoewel er onderhuids lokale nationalistische reflexen zijn zoals in Spanje, België, Frankrijk, Italië en het VK met de Brexit.

Onze manier om ons en goederen te verplaatsen (met auto’s, vrachtwagens, schepen, vliegtuigen), onze voeding (vlees/koeien), onze verwarming dragen bij tot de opwarming van de aarde en brengen schade aan het milieu. Vermits de gevolgen meer en meer zichtbaar worden, komen internationale verdragen tot stand die men streeft uit te voeren. Niet alle landen treden echter toe en sommigen trekken zich zelfs terug of loochenen de feiten. China realiseert zich dat ze voor haar economische groei een hoge ecologische prijs betaalt en trekt mee aan de kar om het tij te keren.

Inherente risico’s en oplossingen voor de risk manager, de verzekerde en de verzekeraars

De risico’s waar een bedrijfsleider of raad van bestuur zich zorgen over maakt, zijn meestal risico’s die niet (makkelijk) verzekerbaar zijn zoals reputatieschade, economische neergang, toenemende concurrentie uit soms onverwachte hoek, veranderende wet-& regelgeving, gebrek aan innovatie.

Het is trouwens opvallend dat de nachtmerries van bedrijfsleiders en bestuurders amper nog betrekking hebben op materiële schade. Het spectrum verlegt zich van zaakschaden naar immateriële schaden en aansprakelijkheden in de ruime zin van het woord. Eén op vier van de falingen is het gevolg van een faling van een klant (sneeuwbal- of domino-effect). Een juist advies inzake credit management kan hieraan verhelpen.

Ook het foutbegrip evolueert meer en meer naar “een aansprakelijkheid voor iets wat nagelaten werd, niet gebeurd is, waarvoor men geen persoonlijke fout heeft begaan maar waarvoor men instaat uit de aard van de functie”. Denk aan fiscale, sociaal-rechterlijke, en milieu-inbreuken.

Cyberrisico, het onderbreken van bedrijfsvoering, politieke en kredietrisico’s en het onvermogen toptalent aan te trekken, zijn risico’s waar Willis Towers Watson ondersteuning, advies en verzekeringsoplossingen voor kan aanbrengen.